Rose Ieneke van Kalsbeek (1981)

Na het succesvol afronden van de fotografieopleiding aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (Den Haag) in 2007, volgde Rose Ieneke (1981) de master Photographic Studies aan de universiteit Leiden, waar zij in 2009 haar mastertitel verwierf.

Haar voorliefde gaat uit naar objecten die een (persoonlijke) herinnering met zich meedragen. Ze haalt ze uit hun alledaagse context en plaatst ze in een bosrijke of gestileerde omgeving. De vragen die de foto’s oproepen maken het, veelal geconstrueerde werk, spannend om naar te kijken.

Zelf verklaart ze haar voorkeur voor fotografie boven andere kunstvormen als volgt:

“Het spel dat fotografie aangaat met de realiteit vind ik interessant. Het levert een frictie op. Bij een schilderij zou bijvoorbeeld niemand zich afvragen of het vliegend tapijt ‘echt’ vliegt, daarbij weet men al dat het een niet bestaande werkelijkheid is. Het vliegende tapijt, (zie foto boven), roept deze vragen wel op; dat vind ik spannend.”

Toelichting eigen werk:

(klik hier voor een kort interview met Rose Ieneke)

Op dit moment vormen herinneringen de basis van mijn fotografisch werk. Deze openen de weg naar nieuwe beelden. Ik speel met de gedachte dat herinneringen niet kloppend hoeven te zijn met wat er werkelijk gebeurd is, maar elementen uit die vergane werkelijkheid komen er wel in terug. De objecten die in de beelden voorkomen zijn als enige onaangetast uit dit verleden. Wellicht zijn ze versleten, ouder geworden, maar in basis nog hetzelfde gebleven. Deze objecten vormen samen met mijn eigen fantasie een nieuwe werkelijkheid, die niet meer objectief is met hoe de daadwerkelijke gebeurtenis plaatsvond.

Bijvoorbeeld het vliegende tapijt uit de serie Oblivon. Dit tapijt is afkomstig uit de nalatenschap van mijn oma en vormt samen met de visualisatie van mijn herinnering over hoe het tapijt ooit vlam vatte, een nieuw beeld op de open plek in het bos. Verschillende elementen uit het verleden smelten samen en het beeld roept associaties op die verder gaan dan alleen mijn persoonlijke herinnering. Met de beelden probeer ik nieuwsgierigheid te creëren en de fantasie te prikkelen, dit alles in een onwerkelijke, sprookjesachtige setting.

De series Found Forrest en Oblivion nemen, zoals het hierboven beschreven beeld, het sterkst een loop met de fantasie. Het zijn fantastische beelden waarin men de grip op de werkelijkheid het meest verliest. Welke elementen zijn er werkelijk voorgevallen en welke elementen zijn een verwarring tussen herinnering en fantasie?

De series Sanatorium en Stapelen gaan op een andere manier een relatie aan met herinnering. Tijd en plaats zijn in deze veel meer van belang en ze zijn minder vanuit een persoonlijke herinnering geredeneerd. Het herinneren van de plek, de herinnering op de plek en de verandering die er optreedt, is van belang.

De foto’s gedurende de expositie zijn gepresenteerd als C-prints (foto) op  dibond met epoxylaag, op aluminium en ingelijst.

Hieronder een beknopt overzicht van haar werk.